بطری خالی

ايستادي توي ساحل و به كف موجاي دريا نگاه مي كني! قطره هاي بارون آروم آروم به تنت   برخورد مي كنن و سرماي عميقي تا عمق وجودت نفوذ مي كنه و بدنت مي لرزه مثل وقتايي كه   تنهايي بهت نفوذ مي كنه و حس بدي پيدا مي كني. يه نيرويي مي كشدت طرف دريا اما ترس   نمي ذاره! براي يه لحظه دلت مي خواد مثل بطري خالي اون نوشابه باشي كه روي آب غوطه   وره و غرق نمي شه! اما خوب كه نگاش مي كني دلت براش مي سوزه! كافيه يه سنگ ببندي   بهش و براش يه لنگر درست كني! موجاي خشمگين ميان و خودشونو مي كوبن به ساحل حتي   ماهي هاي كوچيك رو مي بيني كه موج پرتابشون كرده بيرون و دريا پسشون نگرفته! اما تو   هنوز اون وسطي! نه عقب مي ري و نه جلو و نه غرق مي شي! مدام بدون هيچ نتيجه اي   همون جايي كه هستي مي موني و تا آخر عمرت بي هدف بالا و پايين مي ري و آخرشم هيچي!   تا حالا فكر كردي خيلي از ماها هم همينطوري مثل اين بطري خالي تو اين درياي زندگي ور و   بي هدف شب و روز رو مي گذرونيم و نه مي رسيم و نه دل مي كنيم؟ قصه زندگي چنتامون   همينه و اسمشو گذاشتيم سرنوشت؟   كاش مي شد برسي به ساحل! كاش تو هم مي شدي نامه بر و اميد يه آدم!   آدمي كه دلش مي خواد تو برسي به ساحل! كاش لنگر خواب و نخوت رو باز مي كردي و خودتو   مي سپردي به دست موجاي عاشقي! هر چند كه ممكنه مثل ماهي هاي كوچولو، رو سنگا جون   بدي و يا مثل گوش فيل ها و صدفا خرد بشي اما حتي اگه تبديل به شن، احساس بهتري از   غوطه ور موندن تا ابد داري! حاضري اين لنگرو باز كني؟

موضوع:     نويسنده: میلاد

مطمئن باش برو

خبر به دورترين نقطه جهان برسد نخواست او به منِ خسته، بي گمان برسد شكنجه بيشتر از اين كه پيش چشم خودت كسي كه سهم تو باشد به ديگران برسد چه مي كني اگر او را كه خواستي يك عمر به راحتي كسي از راه ناگهان برسد رها كني برود از دلت جدا باشد به آنكه دوستش داشته به آن برسد رها كني و بروند دو تا پرنده شوند خبر به دورترين نقطه جهان برسد گلايه اي نكني ، بغض خويش را بخوري كه هق هق تو مبادا به گوششان برسد خدا كند كه... نه نفرين نمي كنم، نكند به او كه عاشق او بوده ام زيان برسد خدا كند فقط اين عشق از سَرم برود خدا كند كه فقط زود آن زمان برسد   نگاه از آینده بر گیر هیچ کس در آینده ما نیست... آدم های فردا هرگز آدم های امروزت نیستند.. این یک ایمان تلخ است     مطمئن باش برو ضربه ات کاری بود دل من سخت شکست و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود و به یک قلب لطیف که خیالم می گفت: تا ابد مال تو بود تو برو برو تا راحت تر تکه های دل خود را سر هم بند زنم   چه زيبا! گفتم دوستت دارم؛ چه صادقانه پذيرفتي چه فريبنده آغوشم برايت باز شد چه ابلهانه!  با تو خوش بودم    چه کودکانه ! همه چيزم شدي        چه زود به خاطر  يک کلمه مرا ترک کردي           چه ناجوانمردانه! نيازمندت شدم          چه حقيرانه! واژه غريبه خداحافظي به من آمد چه بيرحمانه!  من سوختم   طلوع شاديها و غروب غمهايتان را آرزومندم       زهره                                                                     میلاد

موضوع:     نويسنده: میلاد

من اومدم

سلااااااااااام   سلام   به همه ای دوستای گلم......اگه بخوام اسم ببرم که حتما چندتاش جا میمونه وشرمنده میشم از همه اونای که تو این چند روزی که مسافرت بودم و وب منوتنها نزاشتندوبهم سرزدن بی نهایت سپاس گذارم وبراشون آروزی موفقیت  میکنم  وشرمنده که بیخبر رفتم یعنی اتفاقی شد وفرصتی نبود. دوستای گلم پیام بزارم . جای همه شما دوست های گلم  خیلی خالی بود از شمال تا غرب ایران کمی هم از جنوب.    از سهمیه سواری و وانتو موتورو حتی بعضی مواقع اسب و... خلاصه روی سهمیه بندی  رو کم کردیم وبرگشتیم    ولی یه چیزرو باید اعتراف کنم. فراموش کردن خیلی سخته من که نتونستم به یادش نباشم سر فرصت به همه دوستای گلم سر میزنم دلم برای همه شما تنگ شده  ...............................................................................................     به كه بايد دل بست؟                 به كه بايد دل بست؟ به كه شايد دل بست؟ سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ گرم، پاسخ گويد نيست يك تن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ قدمي، راه محبت پويد *** خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست همه گلچين گل امروزند ـ در نگاه من و تو حسرت بي فردائيست *** به كه بايد دل بست ؟ به كه شايد دل بست ؟ نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ نقشه يي شيطانيست در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ حيله پنهانيست *** زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست به كه بايد دل بست؟ به كه شايد دل بست؟ *** خنده ها ميشكفد بر لبها ـ تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي همه بر درد كسان مينگرند ـ ليك دستي نبرند از پي درمان كسي *** از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟ ريشه عشق، فسرد واژه دوست، گريخت سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟ *** دست گرمي كه زمهر ـ بفشارد دستت ـ در همه شهر مجوي گل اگر در دل باغ ـ بر تو لبخند زند ـ بنگرش، ليك مبوي لب گرمي كه ز عشق ـ ننشيند بلبت ـ به همه عمر، مخواه سخني كز سر راز ـ زده در جانت چنگ ـ به لبت نيز، مگو *** چاه هم با من و تو بيگانه است ني صد بند برون آيد از آن، راز تو را فاش كند درد دل گر بسر چاه كني خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند گر شبي از سر غم آه كني *** درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزن درد خود را به دل چاه مگو استخوان تو اگر آب كند آتش غم ـ آب شو، « آه » مگو *** ديده بر دوز بدين بام بلند مهر و مه را بنگر سكه زرد و سپيدي كه به سقف فلك است سكه نيرنگ است سكه اي بهر فريب من و تست سكه صد رنگ است *** ما همه كودك خرديم و همين زال فلك با چنين سكه زرد ـ و همين سكه سيمين سپيد ـ ميفريبد ما را هر زمان ديده ام اين گنبد خضراي بلند ـ گفته ام با دل خويش مزرع سبز فلك ديدم و بس نيرنگش نتوانم كه گريزم نفسي از چنگش آسمان با من و ما بيگانه زن و فرزند و در و بام و هوا بيگانه  خويش در راه نفاق ـ  دوست در كار فريب ـ  آشنا بيگانه *** شاخه عشق، شكست آهوي مهر، گريخت تار پيوند، گسست به كه بايد دل بست ؟ به كه شايد دل بست ؟   مهدي سهيلي

موضوع:     نويسنده: میلاد

rss