وقتي كه لمس كردن دستت حرام بود

بيچاره عشق كارش از اول تمام بود

دنيا براي كشتن ما حكم هم نداد

اي كاش دوست داشتنت اتهام بود

قلبي كه عاشق تو شد انگار تا ابد

قرباني هميشه يك انتقام بود

هي وعده داده بود دلت مي رسم به تو

هي وعده داده بود،ولي وعده دام بود

تو بي سلام رد شدي از روبروي من

وقتي كه مرز فاصله تنها سلام بود

داش آكلي كه پيش تو خونش به خاك ريخت

بدنام اگرچه مرد ولي با مرام بود

...............................................................

.................................................................................................................

امروز میخوام ۱ چند تا شعر از مریم حیدرزاده

(رسپینا) براتون  بنویسم

آدم کسی که دوس داره  همیشه اذیت می کنه

اما خودش فکر می کنه داره محبت می کنه   

-----------------------------------------------------------------------------------------

گفتی که خوشبخت نمی شه هر کی خیانت بکنه

گفتی توی عشق خوبه که آدم حسادت بکنه

-----------------------------------------------------------------------------------------

یادت می یاد یکی دو بار با همدیگه تنها شدیم

برای چند دقیقه ای فارغ از این دنیا شدیم

-----------------------------------------------------------------------------------------

از حسودی نمی تونم دست خدا بسپارمت

می خوام یه بار از ته قلب بازم بگی دوست دارمت

-----------------------------------------------------------------------------------------

یه چیزی رو خیلی دارم اما به هیچکس نمی دم

عشق تو اِ .... اینقدر دارم که تو دلم جا نمی شه

-----------------------------------------------------------------------------------------

هیچکی به چشمم نم یاد چه کم بیاد و چه زیاد

قدّ تو هیچکی عزیزم واسم تو دنیا نمی شه

اون دو سه تا نامه ی تو هنوز تو مخمل دله

آسمونم که خم بشه نامه ی تو تا نمی شه

ماهو تو چشمای تو از بس که زلاله می شه دید

چشمای هیچکی  مث تو اینجوری گیرا نمیشه

-----------------------------------------------------------------------------------------

یه وقتایی عاشقی ام واسه آدم دردسره

امّا بذار بگم آدم عاشق نباشه بدتره

آدم اگه عاشق باشه یکی همیشه باهاشه

من عاشقم تو عاشقی  عاشق که تنها نمیشه

-----------------------------------------------------------------------------------------

چشم من از درویت هم ارغوانی هم تر است

منتظر مانده بیایی طفلکی خوش باور است

من کجا و تو کجا چه روزگار مبهمی است

فکر و ذکرم پیش تو فکر تو جای دیگر است

------------------------------------------------------------------------------------------

به نام نامی عشق

خدا قول نداده آسمون هميشه آبی باشه و باغ ها پوشيده از گل

قول نداده زندگی هميشه به كامت باشه

خدا روزهای بی غصه و شادی های بدون غم و سلامت بدون درد رو هم قول نداده

خدا ساحل بی طوفان، آفتاب بی بارون و خنده های هميشگی رو قول نداده

خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نكنی

خدا جاده های آسون و هموار، سفرهای بی معطلی رو قول نداده

قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شيب نداشته باشن

رود خونه ها گل آلود و عميق نباشن

قول داده ؟

ولی خدا رسيدن يه روز خوب رو قول داده

خدا روزی روزانه ، استراحت بعد از هركار سخت و کمک تو كارها و عشق جاودان رو قول داده . عجب روزی می شه اون روز

پس ناملايمات زندگی رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگير که اوجاودانه است و بس

نااميدی مثل جاده ای پر دست اندازه که از سرعت کم می کنه

اما همين دست انداز نويد يه جاده صاف و وسيع رو بهت می ده

زياد تو دست انداز نمون

وقتی حس کردی به اون چيزی كه می خواستی نرسيدی خدا رو شکر کن چون اون می خواد تو يه زمان مناسب ترا غافلگيرت کنه و يه چيزی فراتر از خواسته الانت بهت بده

يادت باشه تو نمی تونی كسی رو به زور عاشق خودت کنی

پس تنها كاری که می تونی بكنی اينه که شخصی دوست داشتنی باشی و در نظر مردم باارزش و شريف جلوه کنی

بهتر اينه که غرورت رو بخاطر عشقت فراموش کنی تا عشقت رو به خاطر غرورت

هيچ وقت يه دوست قديمی رو ترک نكن چرا که عمرا بتونی کسی رو پيدا کنی كه بتونه جای اونو بگيره

................................................................................

شعر

ازلبان من

قانون عشق چنین است

باید گذر کنم

معصوم و پاکتر ز سیاووش

از شعله زار جنگل مژگانت

اما دریغ و درد

کس با من این نگفت

کز نی نی سیاه دو چشمت حذر کنم

گویی گل مرا

دستی غریب سرشته ست

و اندیشه ئ مرا یغماگری

در شاهراه باد نشانده ست

و غمگینانه ترین سرنوشت را دستانی

آشنا بر کتیبه ی روحم

به خطی غریب نبشته ست...

1

كاش روي گونه هاي خيس تو طرحي كشيده بودم

طرحي از يك زن كه لب هايش را هديه داده بود

لابد سايه چشمت كه خيس برده بود مي افتاد روي زن

زن سبز مي شد سبز


كاش روي گونه هاي اشك آلودِ تو طرحي كشيده بودم

طرحي از يك زن

و روي گونه هاي او طرحي از يك زن

و روي گونه هاي او طرحي از يك زن

و روي گونه هاي او باز طرحي از يك زن

و روي گونه هاي اشك آلودِ تمامي زن هاي گونه ي اشك آلودِ تو

لبخند

كاش كشيده بودم

كشيده بودمت در آغوشم

و نفس نفست لابد خنكاي بادي مي شد

كه روي صورتم مه مي گذاشت با يك مشت طرح

طرحي از يك زن

طرحي از يك مرد

طرحي از يك سيگار

كه از لب هاي تو پريده بود توي صورتم با يك مشت متلك

حالا بايد دست هايت را روي صورتم مي كشيدي

كه اين حر ف ها به من ربطي ندارد

مثلا خانم خوشگله به من چه


حالا كه قرار است هيچ كس خودش نباشد

من مي خواهم خودش باشم

كه توي خيابان ها لباس هايم با من قدم بزنند

ويك مشت متلك ياد بگيرند


حالا زن هايي كه روي گونه هاي اشك آلودِ تو نكشيده ام

به اين سطر ها زل زده اند و به متلك هاي ديروز خيابان فكر مي كنند

خانم خوشگله



*********

2

زبان زایا نیست مثل خیلی ها

که به لب هایشان روژ می کشند

مداد روی چشم هایشان حرکت می کند

امروز سایه چشم بنفش فردا قابل تصور نیستند




زبان زایا نیست

که من هزار شب با او همخوابگی کردم

لا مذهب نر بود

نر

هزار شب به من قول ازدواج داد

و همیشه به این فکر کردم

که من کت بپوشم یا او

من به لب هایم روژ بکشم

مداد روی چشمهایم حرکت کند

سایه چشم بنفش، کرم پودر، پنکک

پچپچ زن ها در گوشی

نگاه مرد ها به بعضی از اندامم که میخ می شود فرو میرود

یا او

یابو با تو هستم

همین تو که اول شما بودی

قرار بود من باشی

حالا او شده ای

جواب بده

زایا نیستی

هزار شب با تو هم خوابگی کردم

نر بودی نر

به مادگی رسیدم

ماده شدم زاییدم

حالا مغزم پیاده رو-ی کودکان است

که می آیند , می روند

بلا. نسبتتان از آن کارها

همین حالا که دارم شعر می نویسم بعضی از کلماتم زرد پایین می آیند

بوی بد می دهند

ببخشید کاری نمی شود کرد

زایا نیست مثل خیلی ها

مثل من او یا همان شما

که تو شد و حالا او ست

پايان پيام
*****